Vroeger waren kinderen lastig of vervelend, of gewoon slecht opgevoed. Later plakte men er het etiket ‘ADHD’ of ‘hoogbegaafd’ op en de afgelopen jaren zien we het ‘indigokind’ opkomen. Maar terwijl wetenschappelijke onderzoeken een en ander kunnen staven of verduidelijken bij ADHD en hoogbegaafdheid, ontbreekt voor zogeheten indigokinderen iedere vorm van wetenschappelijke toetssteen.

Een van de meest aantrekkelijke en gretigst gebruikte theorieën is dat zogenaamde indigokinderen, van wie werd vastgesteld dat ze een aandachtstoornis (ADD) of een gedragsstoornis (ADHD) hadden, een nieuwe soort evolutie van de mensheid vertegenwoordigen. Als dat geen – pas op, hier zijn we weer – romantische uitleg is, weten we het ook niet meer.

Meteen werd het geneesmiddel Ritalin/Rilatine, dat al sinds 1950 bestaat en waar geen enkel onderzoek iets slechts over heeft gevonden, gestigmatiseerd. De hype en bijna-hysterie rond het gebruik van Ritalin/Rilatine heeft een atmosfeer gecreëerd waarin een aandoening als ADHD in twijfel wordt getrokken en het begrip indigokinderen serieus werd genomen.

Een van de bekendste mensen die al als indigokind werd bestempeld, is Michael Jackson. Het zou ons verbazen als de zogenaamde indigokinderen geïdentificeerd willen worden met de levenswandel van wijlen Wacko Jacko.

Er zijn websites waarop u aan de hand van een vragenlijst kunt bepalen of u een indigokind bent of niet. Maar die vragenlijsten stellen niet veel voor en de ‘conclusies’ zijn niet zo uitzonderlijk: iedereen die wel van een uitdaging houdt en aan routine een broertje dood heeft, komt er steevast als indigokind uit. Verre van wetenschappelijk. Maar wetenschap en het indigodogma zijn dan ook tegengestelde zaken.

Eigenlijk zegt één vermeende eigenschap van indigokinderen – ook nieuwetijdskinderen genoemd – voldoende: ‘Daarnaast hebben nieuwetijdskinderen een sterke vrijheidsdrang, zijn zij dromerig en staan zij in een directe verbinding met de geestelijke wereld.’ Inderdaad, heel het indigogeval bevindt zich louter in de spirituele, metafysische newagesfeer: de term ‘indigokind’ komt dan ook van de Amerikaanse parapsychologe Nancy Ann Tappe, die de persoonlijkheden van mensen rangschikte volgens de kleurschakering van hun aura’s. Yup: volgens de kleurschakering van hun aura’s. Klinkt als ‘volgens de harmonieën van hun kukelekuuuu’s’. Houdt evenveel steek als Valère ‘Manque-Bras’ Trois-Chaises, de eenarmige, onhandige en aan Parkinson ten prooi gevallen kamenier van Napoleon destijds.

Maar – en daar zijn ze weer – in de entertainmentindustrie kan het begrip ‘indigokinderen’ op veel bijval rekenen. De Vlaamse presentatrice Geena Lisa is ervan overtuigd dat ze er één heeft. Seksuologe en televisiefenomeen Goedele Liekens besteedde in haar tijdschrift ruime aandacht aan het verschijnsel, maar wel zonder enige kritische noot of wetenschappelijke duiding. Haar personalityblad moet nu eenmaal verkopen.

De believers leggen ook uit waarom indigokinderen een recent verschijnsel zijn: ‘Deze kinderen kunnen nu massaal neerdalen omdat vele ouders gevoeliger geworden zijn. Zij laten hun kinderen anders behandelen. Dit alles heeft te maken met het feit dat de energie rond de Aarde verandert, niet zozeer in de Aarde en op de Aarde, maar rond de Aarde. Elk van jullie en elk wezen, leeft niet alleen van voeding en van vocht. Elk van jullie leeft ook en overleeft ook door energetische voeding. Doordat de lagen rond de Aarde subtieler worden, kan de subtiele energie de Aarde bereiken en ook al deze subtiele wezens.’

Ons lijkt de oorzaak veel eenvoudiger: als men de keuze heeft, wie zou dan niet liever geloven in de romantische gedachte dat hun kinderen speciaal zijn en voor een hogere missie uitverkoren, dan dat ze gewoon ettertjes zijn, of slecht opgevoed of in het slechtste geval: een hersen- of gedragsstoornis hebben?

We durven ook te voorspellen dat binnen tien jaar de term niet meer zal worden gebruikt. Tegen die tijd zullen er mensen zijn die iets nieuws hebben uitgevonden om de eigenschappen van, nu ja, iets ‘moeilijkere’ kinderen zo positief mogelijk voor te stellen.

We kunnen zelf ook een lijstje eigenschappen bedenken, er een spiritueel sausje overheen gieten en er een speciale naam bij bedenken. Wat dacht u van Astaire-kinderen, genoemd naar Fred Astaire, de beroemde musicalster en danser uit de jaren veertig en vijftig. Astaire-kinderen hebben een opmerkelijk gevoel voor ritme en een natuurlijke elegantie. Voilà…

We zouden aan dit idee, mochten we hier de nodige pseudowetenschappelijke praatjes bij weten te bedenken, in no time een klein fortuin kunnen verdienen. In groten getale zouden mensen onze boeken verslinden, over Astaire-kinderen zouden films worden gemaakt en wij zouden de rest van ons leven kunnen rentenieren. Maar gelukkig voor u zijn en blijven wij trouw aan Vrouwe Wetenschap. We zullen een vervelend en slecht opgevoed ettertje een vervelend en slecht opgevoed ettertje blijven noemen, en een ADHD-kind een ADHD-kind, en we verwijzen de nonsens over indigokinderen naar de spirituele prullenmand.

Oorspronkelijk verschenen in mijn boek: Vergaat de wereld in 2012?