Het monster van Loch Ness – ook wel Nessie genoemd – is een vermeend plesiosaurusachtig dier dat zich zou schuilhouden in Loch Ness, een groot en diep meer vlak bij Inverness in Schotland. Nessie is in de eerste plaats een ware goudmijn voor het lokale toerisme en is wellicht het meest gezochte, populairste en meest besproken fictieve wezen ooit.

De eerste die beweerde dat hij het Loch Ness-monster had gezien, was de priester Sint Columba in de zesde eeuw. Als hij gelijk heeft, zou dat betekenen dat het monster 1600 jaar oud is. Voor Benidorm Bastards een hele leeftijd!

In de jaren dertig was de Schotse politie er heilig van overtuigd dat Nessie daadwerkelijk bestaat. Dat leren we uit historische documenten die het nationale archief van Schotland onlangs vrijgaf. Politiechef William Fraser was destijds zelfs erg bezorgd om het voortbestaan van Nessie en schreef in 1938 in een brief aan een Schotse staatssecretaris dat het ‘geen twijfel lijdt dat er een zeldzaam wezen leeft in het meer van Loch Ness’. Hij stelt zelfs voor om de burgers in te lichten en hen op het hart te drukken dat het behoud van het dier ‘wenselijk’ is.

In de afgelopen honderd jaar werd het monster zo’n vierduizend keer gezien, gefotografeerd en gefilmd. Het bekendste ‘bewijs’ voor het bestaan van Nessie is ongetwijfeld een filmpje uit 1960 dat door Tim Dinsdale werd gemaakt (YouTube: ‘Nessie’ + ‘Dinsdale’). Maar op die opname is bitter weinig te zien wat ons van mening – namelijk dat Nessie gewoon een verzinsel is – kan doen veranderen.

Net zoals bij andere mysteries het geval is, is Google Earth een goudmijn voor de believers. In augustus 2009 meldde internetspeurder Jason Cooke dat hij het monster van Loch Ness op satellietbeelden van Google Earth had gezien. Maar net als zoveel andere Nessie-spotters komt meneer Cooke met een weinig geloofwaardige bewijsvoering aanzetten.

De afgelopen jaren is het aantal waarnemingen heel sterk gedaald en wordt zelfs geopperd dat het dier dood zou zijn. Maar om voor de hand liggende– lees: ‘economische’ – redenen wordt dat door de plaatselijke bevolking met klem tegengesproken.

Een veel groter mysterie was tot voor kort: waarom liggen er duizenden golfballen op de bodem van het meer? Dat fenomeen werd opgemerkt na een zoveelste onderzoek naar Nessie, waarbij een met een camera uitgerust duikbootje de hele meerbodem filmde en in kaart bracht. De verklaring moet eveneens in de toeristische sfeer worden gezocht: rondom het meer zijn tal van golfclubs die hun klanten aansporen om golfballen in het monster huisvestende meer te hengsten, dat zou namelijk geluk brengen… Of hoe de ene leugen de andere kan versterken.

De legende van het monster van Loch Ness werkt trouwens heel inspirerend.

Zo werd in augustus 2008 in het Zweedse Storsjö-meer een wezen gefilmd dat in Zweden al drie eeuwen lang aan de basis van legendarische volksverhalen ligt. Volgens de getuigenissen heeft het schepsel een slanke vorm en bulten en oren of vinnen op de kop, een kop die bovendien lijkt op die van een hond. Op de beelden ziet men inderdaad iets wat een langwerpig serpent zou kunnen zijn dat zich in het troebele water van het meer voortbeweegt. De authenticiteit van de opname staat echter zeer ter discussie.

In februari 2009 waren de inwoners van Borneo, een eiland in Zuidoost-Azië, in de ban van hun eigen versie van het monster van Loch Ness: de slang Nabau. Het bestaan van de slang berust op een bekende, oude legende, maar in februari 2009 vreesden de Bornezen dat de mythe weleens waarheid zou kunnen bevatten. Het beest, dat dertig meter lang zou zijn en een drakenkop zou hebben met daarbovenop zeven neusgaten, zou eindelijk op foto vereeuwigd zijn. De lieverd werd namelijk al zwemmend in de Baleh-rivier in Borneo door iemand gefotografeerd… vanuit een helikopter… met een mobieltje. Volgens sceptici, waartoe wij onszelf ook rekenen, gaat het om een boomstam, een zigzaggende speedboot of een gemanipuleerde foto.

In september 2009 werd in het Canal de la Sambre à l’Oise een zeeslangachtig monster gesignaleerd, dat associaties met het monster van Loch Ness oproept. Het bericht bleek echter een grap, bedacht door de omwonenden om aandacht te vragen voor het feit dat het Canal de la Sambre à l’Oise al sinds 2006 was gestremd door de slechte staat van het aquaduct van Vadencourt.

In juli 2010 claimden lokale bewoners rond het meer Chany in de Russische provincie Novosibirsk dat er een duivelsbeest in het water leefde. Volgens lokale vissers zou het creatuur sinds 2007 niet minder dan negentien mensen het water hebben in gesleurd en opgegeten. Degenen die een glimp van het wezen zeggen te hebben opgevangen, beweerden dat het gelijkenissen vertoont met het langnekkige monster van Loch Ness. Het werd eveneens omschreven als slangachtig, terwijl andere getuigen spraken over een gedrocht met een opvallend grote rugvin en een enorme staart.

Naast het monster van Loch Ness wordt onze planeet blijkbaar nog door andere vreemde wezens bevolkt:

Bigfoot: Een groot aapachtig wezen dat tot 3 meter groot en 230 kilo zwaar is en dat in de bossen in Noord-Amerika leeft. Het wordt ook wel Sasquatch genoemd. Het ontleent zijn naam aan de reusachtige voetafdrukken die het achterlaat: 61 centimeter lang en 20 centimeter breed. Bigfoot is een combinatie van folklore, grappen en verkeerde identificatie en zeker geen echt wezen. Het zou volgens wetenschappers nooit kunnen overleven in het gebied waar het gespot wordt. De makers van de gipsen voetafdruk en de filmopname gaven later ook toe dat ze maar een grapje hadden uitgehaald.

Wijlen de Amerikaanse stand up comedian Mitch Hedberg: “Volgens mij is Bigfoot gewoon wazig, dat is het probleem. Het ligt niet aan de fotograaf. Bigfoot is gewoon wazig van nature en dat is beangstigend. Er waart een enorm, wazig monster rond…”

Yeti: De Yeti  is de Aziatische tegenhangers van Bigfoot en zou een ‘verschrikkelijke sneeuwman’ zijn die leeft in het Himalayagebergte in Nepal en Tibet. Heel waarschijnlijk gaat het echter om andere, wél bestaande diersoorten die in het gebied leven, zoals een Chu Teh-aap of een blauwe Tibetaanse of een bruine Himalaya beer.

Orang Pendek: een minimens die op het eiland Sumatra zou leven. Het zou om een direct familielid van de mensaap en de mens gaan, of om een verloren, ontbrekende schakel in de ontwikkeling van de mens. De orang pendek wordt omschreven als tussen de 80 en 150 centimeter groot met een kortharige vacht. Leuk gevonden allemaal, maar het gaat gewoon om een berensoort.

Mexicaanse alien-baby: In 2007 vond een Mexicaanse boer een vreemd wezen in een dierenklem. Hij wou het dier verdrinken maar moest het urenlang onder water houden. Vreemd genoeg kwam de boer die het beest verdronk zelf ook in mysterieuze omstandigheden aan zijn einde. Iedereen liep destijds in de val. Om te beginnen kwam het nieuws uit Duitsland (niet uit Mexico) en ging het om een misvormd paardenembryo.

En bovenstaande is slechts een greep uit een lange lijst…

Conclusie: jammer voor de believers in al deze legendes, maar nergens werd ooit een prehistorisch creatuur aangetroffen, noch een aanwijzing dat er misschien waarheid schuilt in al die verschillende ‘waarnemingen’, laat staan een morzel bewijs ervoor.

Al deze indianenverhalen behoren immers tot het fabeltjesrijk van de cryptozoölogie, zeg maar: de studie van mysterieuze wezens die nooit door iemand werden gezien. De vader van de cryptozoölogie is de Belg Bernard Heuvelmans, een doctor in de zoölogie aan de ULB,  die in 1958 met het boek ‘Sur la piste des bêtes ignorées’ kwam aanzetten, een werk dat vooral door goedgelovigen werd geapprecieerd. Maar in wetenschappelijke milieus werd Heuvelmans weggelachen. De opvolger, een boek getiteld ‘Dans le sillage des monstres marins’, waarin hij het over enorme zeeslangen en monsterachtige inktvissen had, bracht daar vanzelfsprekend geen verandering in.

Maar er zijn nog steeds grote fans van Heuvelmans te vinden. De Belg Eric Joye uit Elsene bijvoorbeeld, die in juli 2011 nog een expeditie in Canada ondernam om Bigfoot te vinden. Zonder de kennelijk héél erg mensenschuwe Bigfoot te zien uiteraard, maar Eric houdt vol: “’s Nachts hoorden we hem roepen in de bossen en kloppen op de bomen…” Geestig: Eric Joye gelooft rotsvast in de mythe rond Bigfoot, maar wuift Nessie weg als een verzinsel. “Er zit te weinig eten in dat meer om een heel groot beest te voeden…”

Oorspronkelijk verschenen in mijn boek: Vergaat de wereld in 2012?